Kut.

Ik begin opnieuw.

Het is midden in de nacht, weliswaar een beetje laat maar dat deert niet. Morgen is het namelijk zaterdag en kan ik uit-sla-pen (spreek het woord maar eens uit, het klinkt echt goddelijk). Hoera! Kindercola! Feestje hier, feestje daar, ehm… ja. Feestje daar. Feestje hier in ieder geval niet.

Mááárrrrr… al het rosannig gezeik – laten we gelijk een nieuw bijvoeglijk naamwoord de wereld inroepen – even terzijde. Ik wou graag een oproepje doen:
Ik zoek voor een artikel voor jong030 iemand die foto’s kan maken. Een fotografe, dus.

Voel jij je aangesproken?
HEB JIJ ZOIETS VAN, OOOMIIIJNNGOODD JAAAA OOOMIIIJNGOODDDDD IK WIL ROSAN NOOIT MEER DIT SOORT ONZIN LATEN SCHRIJVEN WE GAAN VETTE DINGEN DOEN? Mail me dan!

Ik reply je dan de hoognodige informatie, ook waar het over zal gaan en wat we gaan doen.
Hele dikke lebber en een dikke thanks!

“Allereerst” – nou komt het, dacht ik – “Allereerst, moet je ten alle tijden je gordel omdoen.” Dat was een wijze tip. Had ik nog niet eerder aan gedacht. Maar om de les zo soepel mogelijk te laten verlopen deed ik mijn plicht. “De stoel,” zei ze met een serieuze blik “die kan je verstellen” Oh, echt? Dat was wijze tip #2. Je kan echt veel leren, in zo’n minuutje.

We reden naar een parkeerplaats, daar zou ik dan kunnen oefenen met het sturen. “Het is erg belangrijk dat je het sturen onder de knie hebt tijdens het rijden.” Wijze tip #3.

Eenmaal aangekomen gingen we ruilen van plek en kon het knallen en botsen beginnen: ik mocht rijden. En ja, ik durf best toe te geven dat ik toch een klein-tik-kel-tje zenuwachtig was, en dat is nog zacht uitgedrukt. Ik ben denk ik ook gewoon een beetje een watje.

“Nu gaan we de weg op.” Ze grinnikte een beetje. “Weet je dat zeker?” vroeg ik. “Ja, dat weet ik zeker. Maak je maar geen zorgen, er kan niets gebeuren.” Ik slaakte mijn keel. “Weet je dat heel zeker?” Ik keek om me heen en dacht nog steeds dat ze een grapje maakte. “Geef maar een beetje gas.” Mijn keel slaakte nog harder. Ik denk dat ik zo ongeveer honderdduizend hartslagen per minuut had. Maar mijn rechtervoet ging langzaam richting het desbetreffende pedaaltje en daar reed ik, op de weg, richting huis. Zonder knal, zonder botsing.

Zo zie je maar, gordel om, stoeltje verstelt, beetje sturen en alles komt goed. Heus.

1. Geen ongezonde Albert Heijn troep meer in tussenuren
2. Braaf twee keer per week naar trainen gaan
3. Beter mijn best doen op school
4. Minder zeuren tegen vriendlief
5. Mijn kamer gedurende het hele jaar redelijk netjes houden
6. Minder brutaal zijn tegen papa en mam
7. Geen kleren meer uit mama’s kast halen
8. Mijn afspraken nakomen
9. Meer aandacht besteden aan vrienden die dit jaar minder aandacht hebben gehad
10.De vrienden die dit jaar wel de juiste proporties aandacht hebben gehad, ze dat nog steeds geven
11.Op tijd opstaan zodat ik niet in alle haast nog eens met ongewassen haar naar school moet gaan
12.Juiste studiekeuze maken
13.Minder inconsequent zijn – ja, ik schijn inconsequent te zijn, wist het ook niet -
14.Meer bloggen
15.Geen H&M jurkjes van twee euro meer kopen aangezien zielige kinderen in Afrika daar hard voor hebben gezwoegd maar er niets voor terugkrijgen
16.Ook niet teveel geld uitgeven aan te dure kleding
17.Niet meer zonder cadeautjes aankomen op verjaardagen
18.Bibliotheekboeken op tijd inleveren om boetes te voorkomen
19.Geld sparen voor de vakantie
20.Ervoor zorgen dat de redactie van Ondertussen.nl me niet mailt met: “We krijgen nog een blog van je.”
21.Een geweldig jaar tegemoet gaan.

Zo. Nou even een excuus aan de mensen die deze voornemens herkennen als in: “Ja, inderdaad, waar was mijn cadeautje?” of “Ik heb inderdaad lang niets meer van je gehoord.” Bovendien hoor ik ook regelmatig: “Je loopt altijd te zeuren.”

Mijn excuses. Mi scuzzi. I’m sorry. Excuse-moi. Vanaf vandaag zal het beter gaan.

Hoe zit het met jullie voornemens?

Deze blog was eerder te vinden op

Zenuwachtig met de desbetreffende vriendin over het winkelcentrum lopend gingen we de winkels af. Na zo’n twintig boetiekjes, warenhuizen en drogisterijen bezocht te hebben moesten we toch echt de knoop doorhakken. De kleur was uitgekozen en we konden gaan – Alhoewel de kleur uitkiezen toch best lastig is met die kleine haarplukjes die het Kruidvat voor het schap heeft staan. Ik weet niet wat de bedoeling daarvan is, maar om die plukjes nou naast je hoofd te houden heeft ook niet heel veel succes, maar dat terzijde. We hadden de pakjes. Op naar huis. Op naar de afgrond. Want het is toch enger dan ik had gedacht.

In een pot haarverf zit: een flesje met het een, een flesje met het ander, een paar handschoenen en de gebruiksaanwijzing.

Het moest lukken, in de badkamer. Een op de kruk, een daar achter. Alsof we het vaker deden.

“Ja, ik smeer het dus gewoon over je haar uit en dan net zolang tot het flesje op is en dan moet het goed zijn, toch?”
- “Als dat op de gebruiksaanwijzing staat … weet je wel wat je aan het doen bent?”
“Ja, natuurlijk weet ik wat ik aan het doen ben, wees maar niet bang, joh.”

En daar gingen we: smeren, laten intrekken en uitspoelen. En dan kijk je in de spiegel met als gedachte: “Zie ik wel verandering…?” Toch een beetje jammer. De volgende keer maar oranje, dat zie je hoogstwaarschijnlijk wel.

We weten toch al hoe het moet.

“De stoelen zijn op”, zei ze met een verontwaardigde blik in haar ogen. Ze keek om zich heen, niet wetend waar ze zitten moest. “Ach, kom maar bij mij op schoot zitten”, werd er vervolgens tegen haar gezegd door de desbetreffende jongen die naast haar zat. Zijn glimlach werd breder toen ze dat daadwerkelijk deed. Dit is dus een prima versiertruc. Ze ging op zijn schoot zitten. Er werd geroezemoesd over het feit dat ze er zo knus bijzaten. Expres liep iedereen weg, in de hoop dat ze zouden gaan zoenen. En na nog geen tien seconden zaten ze daar: al tongworstelend, kwijlend en roerend in elkaars mond te wroeten.

Leuk voor die avond, maar wat daarna? Ze zouden elkaar die maandag op school tegenkomen. Moeten ze elkaar dan een kusje geven? Was het eenmalig? Krijgen ze verkering? Moeten ze nu trouwen? De enige manier om dat uit te vinden, is door te gaan daten. Precies. Daten ja. Dat is niet moeilijk toch? Je zou denken van niet in ieder geval. Maar soms gaat het wat gecompliceerd.

“Ja, ik weet niet wat we zullen gaan doen”, zei hij als echte heer. “Misschien, ehm, ja. We zien het wel. Wat doe je vrijdag?”
- “Dan moet ik werken”, zei ze teleurgesteld.
“O, ja, shit. Ik ook. Maar we zien wel”, antwoordde hij.
- “Ja, we zien inderdaad wel”, antwoordde zij.

Uiteindelijk werd het een we-gaan-op-zondag-pannenkoeken-eten-date. En als je nu aan ze vraagt hoe het tussen die twee zit, krijg je als antwoord: “Ja, weet niet, we zien wel.”

Herkennen jullie dit?
Hebben jullie ook veel last van weet-ik-nietjes als het om verkering gaat?
Wordt dit een go of een no go? Achja, wie weet, hè. We zien het wel.

Al maanden fantaseren een vriendinnetje en ik over het feit dat we naar Parijs gaan. We zouden een jeugdherberg kunnen nemen bij de Montmartre, zouden ’s avonds kunnen jouïsseren bij de verlichte Eiffeltoren om vervolgens de metro terug te pakken. Wanneer we dan ’s ochtends wakker zouden worden, konden we samen naar het plaatselijke bakkertje lopen, een stokbrood kunnen halen en dit vol met jam smeren en opeten. We zouden allemaal nieuwe Franse vrienden maken, contact houden, adressen bewaren, zodat als we de volgende keer naar Parijs gingen, daar konden blijven slapen. We zouden het Louvre de onze maken, foto’s maken met barretjes op en ons Frans vloeiend laten klinken.

Gisteravond was het zover. We gingen boeken. Met zo ongeveer twintig internetsites die open stonden waren we aan het snuffelen hoe we naar Parijs gingen, over de jeugdherberglocatie hebben we úren rondgekeken. Heel het internet is door ons afgestruind, ieder lettertje in de foldertjes over Parijs is ongeveer zesentwintig keer bekeken. En toen was het zover. We gingen echt boeken, maar sloegen om.

Tien dagen Terschelling voor de boeg!

“Jij snapt er ook helemaal niets van hè!” schreeuwde ik tegen mijn moeder. Ik smeet de deur, met een keiharde klap als gevolg, dicht. Waarom moet ze zich altijd met mij bemoeien? Ik ben toch gewoon ik? Ik mag het toch gewoon allemaal zelf weten wat ik doe? Alsof zíj het allemaal zo goed weet. Eerst laat ze zich dumpen door papa, vervolgens leest ze boeken met als titel: “10 stappen om je puberkind te straffen.” Ze zoekt het maar uit, vanavond ga ik naar die nieuwe discotheek, of het nou mag of niet.

Met een zucht plofte ik op mijn bed. Ik zou me eigenlijk eens moeten opmaken, in tijden niet gedaan. Vroeger deed mama het altijd, maar nu heeft ze lak aan me gekregen. Sinds ze achter mijn slechte schoolcijfers is gekomen doet ze steeds minder voor me. “Je bent het niet waard,” zegt ze dan. Fijn, mama.
Ik stond op en ging voor de spiegel staan. Wat ik zag was een gezicht des duivels. Lelijk. Vies. Met man en macht greep ik naar mijn eyeliner: een extreme make-over aan huis was begonnen.

“Kom jij eens heel snel hierheen!” klonk er van beneden. Ik schrok, normaal ben ik degene die altijd schreeuwt. Strompelend en gapend, om mama te irriteren, liep ik de trap af. Ik zag haar woedende gezicht en vreesde het ergste.
“Is dit pakje sigaretten van jou?” Ik voelde dat ik rood werd, schudde van nee.
“Lieg niet tegen me!” zei ze. “Is dit van jou?” Ik voelde een spanning opkomen, haar ogen staarde me aan met een blik vol haat en teleurstelling. En toen knikte ik. Heel zachtjes bewoog ik mijn hoofd van onder naar boven en terug.
“Kijk me aan als je wat wilt zeggen!” Het klonk nu nog harder.
“Ja, dat pakje is van mij,” fluisterde ik, wetend dat ze het niet kon horen. Mama trok met haar hand mijn kin omhoog. Ik werd een beetje bang, maar schoot fel uit: “Dat pakje is van mij, mama! Van mij! Ik rook! Zie je dat?”
Ik pakte een peuk en stak hem aan, de rook blies ik in mama haar gezicht.

Ze schrok. Ze sloeg. Was dit stap 1?
Ze sloeg niet hard en weliswaar uit een reflex, maar toch kreeg ik een klap. Ik rende weg, de discotheek vergat ik. Ik liep verontwaardigd over straat. Het was avond en het werd donker. Hier en daar een fietser die zijn fietslicht aanzette, hier en daar een traantje bij mij.

Want stiekem houd ik toch zoveel van mama.
hier en hier.

Er zijn veel mensen die dingen niet afmaken, en om héél eerlijk te zijn: daar hoor ik ook bij. Maar laten we het daar niet over hebben. Tumblr is niet bepaald de deksel als het om mijn potje gaat.

1. Ik kan het niet eens uitspreken. Ik vroeg het aan een klasgenootje: “tumbelur” zei ze (“ik tumbler, jij tumblert, wij tumbeleren?“) maar dan moet je het horen en dan in de tussentijd aan de stem van Colin Firth denken. Die doet dat altijd zo lekker Brits. Ik ben niet zo Brits, volgensmij. Zo leer je jezelf nog eens kennen.
2. Het is echt verdomde lastig. Maar dat schijnt aan mij te liggen, want ik ben de enige.
3. Het is nog drukker dan twitter. Echt waar. Ik weet niet waar ik de gemiddelde aantal-mensen-die-je-volgt-lijn kan trekken, maar bij het volgen van welgeteld 3(!) mensen kon ik het al niet bijhouden.

Ik ga er een hele grote dikke streep doorzetten.
Dat ziet er zo uit alleen dan moet je mijn Tumblr-pagina voorstellen
Nee, dat wordt hem echt niet. Ik ga hier maar weer eens volle onzin neerkwakken.
Slaap lekker,